Potężna antologia ukazała się w Serbii, 350 autorów, 1570 stron. W tym moje 2 teksty przetłumaczone na serbski parę lat temu przez Olgę Lalić-Krowicką. Polskich autorów naliczyłam 12, a gdyby policzyć jeszcze mieszkające na stałe poza krajem autorki, to nawet 14.
Ogrom pracy redakcyjnej.
ANTOLOGIJA 2021/SRBIJA Anthology Serbia/2021 World poets Marija Najthefer Popov Goran Radičević ISBN 978-1-6671-7994-0ID 2d8e8r Created: Apr 4, 2021
Radiowo, internetowo, pojawiło się. Poszło w eter. Miło.
Teraz nawet urodziny obchodzi się internetowo… do celebrowania urodzin koleżanki po piórze zaproszono mnie całkiem niedawno. Ja swoje obchodzę z daleka, ale innych mogę bez obawy, że lat mi przybędzie. Poza tym miło się spotkać na wizji z osobami z bliska i z daleka.
Sobotni wypad w kierunku Warty i za nią przyniósł nieco obserwacji przyrodniczych. Pojawiły się już żaby, gęsi gęgawy latały w tę i we w tę, pływały w starorzeczu, siedziały na polu. Z gałązki na gałązkę przeskakiwały najmniejsze ptaki Europy – mysikróliki. Świeże pączki modrzewia wyraźnie smakowały sikorkom modraszkom. Na jednym z drzew urządził sobie koncert chór składający się z różnych ptaków. Był i szpak, i kwiczoł, i trznadel i jeszcze jakieś ptaszęta, które trudno było rozpoznać. Nieopodal dała się zauważyć robota bobrów, ich samych jednak nie widzieliśmy. Zalew Jeziorsko tylko w środkowej części, właściwie poza zasięgiem obiektywu wykazywał oznaki ptasiego życia. Na brzegu płytko albo całkowicie bez wody, co robiło wrażenie raczej wymarłego krajobrazu.
W drodze powrotnej w Małkowie naprzeciw pałacu zobaczyliśmy kilka bocianów, chyba z pięć, krążących wokół gniazda na opuszczonym kominie. Jeden wylądował, sprawdził stan „domostwa”, które nieco zarosło trawą i zapozował do zdjęć, dzięki czemu wyszła całkiem udana sesja foto.
Najważniejsze jednak, że zakosztowaliśmy ciszy, spokoju, i wreszcie wiosennego powietrza.
Okolice wzgórza zamkowego przywitały nas śpiewem ptaków, najpiękniej zaprezentował się kos i sikorka modra, pani gilowa była cicha, a dzięcioł sprawdzał stan drzew. Słońce zachodziło pięknie, nawet zwykły gołąb grzywacz prezentował się w tym świetle dostojnie, spośród drzew wyglądał blady księżyc.
Światowy Dzień Poezji UNESCO przyniósł przypomnienie kilku moich tekstów czytanych przez Joasię Słodyczkę, Małgosię Skwarek-Gałęską i aktora Teatru Pinokio Łukasza Batko. Dotarła jeszcze piękna laurka-certyfikat, nie wiem, czym sobie nań zasłużyłam, ale było mi miło, dotarły też na pocztę e-mail życzenia z Indii.
Wróbli coraz mniej, bo mało miejsc do gniazdowania. Kiedyś mnóstwo wróbli gnieździło się na strychu domu, w którym mieszkałam, w okolicznych krzakach, w stodołach na obrzeżach miasta. Na wsi było ich jeszcze więcej, miały co jeść, koszono zboże kosą, część ziarna wysypywała się na ziemię, stanowiąc pokarm dla ptactwa, trawy rosły sobie samopas, często zdążyły dojrzeć, zanim je skoszono. Teraz widuję wróble w gęstych tujach, uwielbiają przesiadywać na gałęziach forsycji, ze smakiem zajadają ich młode pączki. Pojechaliśmy do Siedlątkowa nad zalew Jeziorsko. teraz jest tam strasznie płytko, widać ogromne łachy piasku, spod ziemi wystają pnie drzew wyciętych kiedyś, w czasie gdy powstawał zbiornik. Po drodze spotkaliśmy bażanta, kwiczoły, czyże i mnóstwo gołębi grzywaczy tworzących na drutach jakby nuty-akordy-przygrywki mającej nastąpić wiosny.
