Niedzielne przedpołudnie upłynęło na podglądaniu gęsi parę kilometrów za Wartą, gęgawy pływały licznym stadkiem na śródpolnym stawie, a może starorzeczu. Później wzbiły się w powietrze i zataczając koło, wylądowały na pobliskich łąkach. Nie przeszkadzało im zimno ani wiatr. Potrafią zresztą znieść o wiele niższe temperatury niż dzisiejsza – kilka stopni powyżej zera, to tylko my zmarzluchy odbyliśmy przechadzkę pobliskim wałem i umknęliśmy do samochodu, po drodze mijając młodego fotografa z ogromnym aparatem, a raczej obiektywem i statywem, przy którym mój wydawał się ledwie aparacikiem, a statywu przecież nie mam. Obok nas przeszedł jakiś mężczyzna z psem groźnej rasy, psisko zostało przytrzymane przez właściciela jedynie na krótki moment, kiedy się mijaliśmy.

Po zrzuceniu zdjęć na komputer okazało się, że w obiektywie zmieściło się też kilka cyranek zwyczajnych. Były też kaczki krzyżówki i łabędzie nieme, ale te nie budzą większych emocji, trafiały się już lepsze ujęcia tych ptaków.

22 marca 2022 przedwieczorną porą wybraliśmy się na spacer do parku im. Mickiewicza. Spacerowiczów sporo, spotkaliśmy grupę wędrujących z kijkami, posłuchaliśmy ptasich treli, udało się złapać w obiektyw sikorki bogatki, drozdy, kosy, zięby. Były też szpaki, ale zrobiło się późno i na fotografii zostały tylko czarne kleksy.

Trznadel, kormorany, gęsi gęgawe, sroka, czyż, łabędzie, jakiś drapieżnik i przedwiośnie…

Bohaterką kwietniowego popołudniowego spaceru została niewątpliwie sójka. Z pewnością nie wybiera się za morze, a obserwowaliśmy 3-4 przedstawicielki tego gatunku. Próbował je przegonić kos, ale w grupie siła, więc mu się nie udało, sójki górą. Były też inne drobne ptaszki, nie wszystkie jednak dały się złapać w obiektyw, z obecności ludzi nic sobie nie robił bażant, który poruszał się wśród zarośli, pewny, że nikt się nie zapuści na jego terytorium.

Kwiecień – plecień, w niektórych regionach Polski śnieg, u nas deszcz i deszcz. Dobrze, że pada, ale spacerowo słabo. Pstrykam fotki z okna.