Śniegu nie ma. Już i jeszcze, bo zapowiadają opady. Temperatura kilka stopni poniżej zera, spacer po wale przeciwpowodziowym w okolicy skansenu nad Żegliną. Pływają kaczki, czasem wychodzą na brzeg… czy da się zaobserwować jakiegoś ptaszka oprócz kaczek? Jest, słychać, jak pracuje, spadają kawałeczki kory.
Słońce już zachodziło, śnieg jeszcze nie stopniał, wydawało się, że ptaków nie ma. Spacerowiczów też mało, bo temperatura mało przyjazna. Wystarczyło się jednak rozejrzeć, aby dostrzec barwy i zobaczyć ptaki. Dwa łabędzie, kaczki i kurki wodne w okolicy mostu, na drzewach wzdłuż wału sikorki, grubodziób, sroka, która zajęła najwyższą gałąź najwyższego drzewa, w krzewach nad stawem rudzik. Woda częściowo zamarznięta dawała odbicie słońcu i roślinom. Refleksy światła i refleksje. Panorama Sieradza z najpiękniejszej strony.
Niedziela bez zdjęcia ptaków to nie niedziela, przynajmniej w tym pandemicznym czasie. Najpierw były dzikie gęsi, z daleka z zatrzymanego na chwilkę samochodu. Później gołębie, kormorany, czaple, łabędzie, mewa, łyski, kaczki krzyżówki. 40 kilometrów w jedną stronę, ale najważniejszy był spacer na świeżym powietrzu, bo niektóre zdjęcia niestety nieostre.
30 stycznia 2021 kolejne spotkanie z nurogęsiami, na stawie przy Grodzkiej stacjonowało ich całkiem sporo. Tym razem udało się złapać w obiektyw nie tylko panów w dużej ilości, ale i panie, choć płeć męska była w zdecydowanej przewadze.
kaczki krzyżówki, nurogęsi, sikorki, czapla, dzięcioł, kosy, gawrony, kowalik – trochę tego fruwa i pływa…
Bardzo sprytne, ruchliwe, ale jest ich sporo, dokarmiane specjałami dają się łatwiej sfotografować, w Sieradzu zaobserwowałam bogatki i modre. Wszystkie sfotografowane w trzeciej dekadzie stycznia 2021.
stała sobie nad brzegiem Żegliny i wypatrywała jedzenia, a potem odleciała. W mieście widziałam ją pierwszy raz.
13 stycznia w południe czasu kijowskiego a 11.00 czasu warszawskiego odbył się panel dyskusyjny poświęcony sztuce, literaturze i edukacji zorganizowany przez Mykołę Martyniuka dyrektora College’u Pedagogicznego w Łucku. Uczestniczyło w nim ponad 50 nauczycieli, wykładowców i literatów z krajów Europy Środkowej. Panel bardzo dobrze przygotowany i sprawnie przeprowadzony. Mieliśmy okazję poznać i porównać listy lektur obowiązkowych na różnych szczeblach edukacji z uwzględnieniem klasyki światowej i utworów autorów współczesnych. Prowadzącego i uczestników panelu z Ukrainy interesowało, jakie utwory literatury ukraińskiej są znane i przekładane na języki polski, bułgarski, czeski. Spotkali się sceptycy, optymiści i realiści. „Róbmy tyle, ile możemy” – powiedział profesor Wiktor Jaruchyk, który miał okazję 5 lat przebywać w Polsce i wykładać na UAM w Poznaniu.
