Są takie miejsca, które przyciągają niezależnie od pory roku. Znajdziesz tam wielobarwny, wielojęzyczny tłum i pojedynczych ludzi, którzy czują to samo, patrząc na te same ulice, zaułki i wnętrza.

        Kraków. 23-26 stycznia 2014r. Trochę mrozu, pada śnieg. Najpierw spacer tam, gdzie zawsze, do Rynku. Która godzina? Ach, zdążysz jeszcze do Kamienicy Hipolitów. Zbiór przedmiotów i mebli, które już nie potrzebują ludzi… zastygły w roli eksponatów, mimo to warto spojrzeć na sprzęty, obrazy, zegary, czas się zatrzymał. Gabinet, pokój kolekcjonera, staroświecka, zagracona sypialnia babci, pokój panienki, sypialnia państwa, jadalnia, salon… Jeśli masz zwykłe mieszkanie w bloku, poczujesz atmosferę starej kupieckiej kamienicy.

       Później spacer uliczkami wokół starego Rynku, knajpki, jakieś dobre jedzenie, kufel grzanego piwa, bo zimno… Stąpasz po śladach. Wielu śladach – artystów, pisarzy, malarzy, poetów, zwykłych krakowian i turystów. I wciąga cię to miasto, czujesz jego urok. Zwykli mieszkańcy opatrzyli się już z jego murami, trochę denerwuje ich niekończący się tłum i gwar, ale ty znajdujesz piękno i czar, uwieczniasz na fotografiach, które muszą zrobić wrażenie, bo jeśli ty widzisz piękno, to ono jest. Przypominasz sobie wtedy utwory znanych poetów, powtarzasz w myślach „Zaczarowana dorożka, zaczarowany dorożkarz, zaczarowany koń…”

Wieczorem pójdziesz na koncert smyczkowy, posłuchasz złotych nut, znanych odkąd zaczęto ci serwować muzykę. Słuchaczy przybyłych na koncert niewielu, możesz mieć wrażenie, że muzycy grają tylko dla ciebie.

               Masz już zaplanowane, co będziesz robić wieczorem. Na pewno wybierzesz się do swojego ulubionego Teatru Słowackiego. Tym razem obejrzysz sztukę „O rozkoszy”. Dziwną sztukę, skłaniającą do przemyśleń. Spotkanie Diderota z Katarzyną II. Zadziwi cię, jak się do niej zwracano (a może to tylko, a nawet na pewno, wymysł autora). Dojdziesz do wniosku, że rozkosz i władza to może dobre połączenie, jeśli dodać do tego oświeconego myśliciela, ale ostatecznie najwierniejsi zostaną odsunięci, wygrają intryganci, pochlebcy. A jeśli komuś zasłużonemu zimno, dostanie szubę i samotność. Sztuka daje wiele możliwości interpretacyjnych, wyciągniesz dla siebie, co zechcesz.

      Następnego dnia znów zaciągnie cię na Stare miasto, chociaż pada śnieg, wieje wiatr i czuje się wilgoć w powietrzu. Po drodze mijasz zaułki, które widziały cię wiele razy, przypominasz sobie wieczory spędzone w kabarecie, w kawiarni, albo w teatrze. Zajrzysz do Muzeum Wyspiańskiego, obejrzysz niezwykłe młodopolskie graffiti, obrazy, rzeźby, plakaty. Wyjrzysz przez okno, tam też znajdziesz sztukę w postaci pięknie zaschniętych kiści winogron okalających okna i ściany w całym patio.

                I jeszcze, hyc, do szuflady Wisławy Szymborskiej. Popatrzysz na zbiór fotografii na tle tabliczek z dziwnymi nazwami miejscowości: Pikutkowo, Pcim, Pacanów, Donosy. Ale nie znajdziesz nazwy Małe Swornegacie – miejscowości w Borach Tucholskich, gdzie przez wiele lat spędzałeś wakacje. Wyciągniesz szufladę z dyplomem i medalem noblowskim, obejrzysz maski weneckie i drzewo genealogiczne poetki. W sklepiku kupisz pamiątkowe drobiazgi i książkę o Dagny. Później wypijesz gorącą czekoladę po włosku i zjesz pyszne ciasto marchewkowe.

           Tego wieczoru wybierzesz się do kawiarni Cudowne Lata na spotkanie poetów, które było głównym powodem twojej podróży. Zostaniesz przywitany przez gospodarza wieczoru Jacka Sojana. Innych poznasz, ale nie wiadomo, czy oni od razu poznają ciebie, dopiero później, kiedy wypijesz kieliszek wina, posłuchasz wierszy, opowiadań, piosenek i rozmów, wsiąkniesz w atmosferę tego miejsca, a główni goście – Rafał Czachorowski i Andrzej Kanclerz zostaną razem ze swoimi utworami w twojej przestrzeni.

Przypomnisz sobie napis na ścianie w muzeum:

W sztuce jest spokój
W sztuce ukojenie
W sztuce jest życie
W sztuce zapomnienie.

                              L.Solski